{ Soms... }heel lang

Eigenlijk schrijf ik zelden meer over mezelf. Meestal gaat het over mijn werk, mijn hobbies, huis en over Pinky. Allemaal heel leuk hoor en ik doe het graag. Haken en breien is iets wat ik de laatste tijd best veel doe. Maar weet je,  soms hè...heel soms denk ik.: maar dit *wil* ik eigenlijk niet schrijven, heel soms wil ik gewoon meer mezelf zijn. Maar *mezelf zijn is alleen niet altijd gezellig en leuk om te lezen voor een ander* denk ik dan en schrijf maar weer leuke berichtjes op mijn blog. Maar ja..het is natuurlijk wel mijn blog en ik mag schrijven wat ik wil natuurlijk.

Gisteren keek ik bij geval even naar "Het spijt me", de eerste uitzending. Normaal kijk ik liever niet naar dit soort programma's want ach...iedereen heeft wel eens ruzie of woorden en om dan meteen een tv programma in te schakelen om het weer "goed" te maken.... dat doe je toch gewoon zelf wel. GA naar diegene toe waar je iets mee goed te maken hebt, zeg *sorry, het was niet mijn bedoeling* en meestal komt het dan wel weer in orde na een goed gesprek...toch? 

Maar gisteren zag ik dus even die uitzending en het ging daarin over een meisje dat het goed wilde maken met haar vader. Haar vader die weg was gegaan toen het meisje 2 jaar was en sinds die tijd had zij haar vader bijna niet meer gezien of gesproken. Alleen een paar keer een vervelende ervaring gehad en toen besloten om niet meer met haar vader om te gaan. NU wilde ze het goed maken, ze wilde haar vader laten zien hoe het nu met haar ging en ze wilde gewoon weer haar vader in haar leven. Haar moeder had haar  vervelende dingen verteld. Haar vader wilde nu geen contact meer, hij had het hoofdstuk afgesloten zeg maar. Voor zijn eigen gemoedsrust wilde hij het meisje niet meer zien, hoe het later is gegaan weten we niet. Misschien is het toch nog tot een gesprek gekomen, wat ik wel hoop, voor allebei.....

En weet je, DAT kleine stukje deed me ZO veel.......het deed me denken aan mijn vader. Mijn vader die ik ook nooit heb gekend, nooit heb gezien , nooit heb gesproken, nog nooit een foto van had gezien. Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik 6 weken jong was, een kleine pasgeboren baby was ik nog. Vader had een verhouding met een *vriendin* van moeder en ging toen weg. NOOIT heb ik hem weer gezien. Ja oke......het blijkt achteraf dat ik hem nog een paar keer heb *gezien*  maar omdat ik zo klein was weet ik daar natuurlijk niks van. Maar onbewust blijkt het een hele grote impact op mijn verdere leven te hebben gehad, waar ik me nooit echt van bewust ben geweest.

Moeder heeft mij letterlijk gehersenspoeld, mijn hele jeugd en mijn volwassen leven lang alleen maar hele slechte dingen verteld over mijn vader. Hij was een beest, een rotzak, een schoft etc.etc. Hij wilde mij niet, ik was een ongelukje, ik had er nooit mogen komen. Alle foto's en negatieven die er nog in huis waren van mijn vader werden verscheurd, verbrand...weg gedaan. Foto's die van mij en mijn vader waren genomen toen hij nog thuis was....ik heb ze nooit gezien. De trouwfoto van mijn ouders...verscheurd. Alsof ik nooit een vader heb gehad, alsof ik er zomaar was en alleen een moeder en 2 grote broers had, geen vader.

ALS er al eens over vader werd gesproken werd dat op een manier gedaan die nooit had mogen gebeuren. JA ik weet het, hij is vreemd gegaan....nooit goed te praten natuurlijk. Dat had hij niet mogen doen....maar achteraf denk ik *het is begrijpelijk dat hij dat gedaan heeft*, begrijpelijk maar nog steeds niet goed!!

Nee ik ga hier niet verder op in, dit is te privé en iets wat ik ook niet wil neerpennen op mijn blog. Maar weet dat ik nu kan begrijpen waarom het gebeurde, toen.

Wat ik alleen niet kan en wil begrijpen is waarom moeder mij dit allemaal moest vertellen toen ik nog een heel klein meisje was. Het is me met de paplepel ingegoten zeg maar. Van kleins af aan is me alles verteld, alle nare dingen die gebeurd waren. Nare dingen?? Tja het is maar van welke kant je het beziet.Ja hoor, er zijn hele nare en enge dingen gebeurd.......van beide kanten, maar dat hoorde ik niet. OOK moeder heeft  veel, HEEL erg veel fouten gemaakt, maar die hoorde ik niet. Het was altijd vader was fout  en moeder was alleen maar goed, 100 % goed. Het lag allemaal aan vader en nooit aan moeder.

Kijk, en dat kan natuurlijk niet, als je het wat beter kunt bekijken, natuurlijk kan dat niet. Laat ik geloven dat het voor 60% aan vader heeft gelegen dan lag er altijd nog 40% aan moeder, toch? Maar nu weet ik dat het heel anders lag, het lag voor 30% aan vader en voor 70% aan moeder. Moeder WAS geen makkelijke. Moeder was lastig en moeder wilde alles zoals zij vond dat het moest en niet anders.

Kleine voorbeeldjes: 

Als vader van zijn werk thuiskwam (hij was toen amanuensis op een atheneum) mocht hij niet in zijn kostuum (!) zo op de stoel gaan zitten, nee er kwam eerst een krant op de stoel en dan mocht hij pas zitten.

Vader mocht niet zitten zoals hij dat prettig vond, nee hij moest *netjes zitten*. Beide voeten op de vloer, niet bv. een been op een andere stoel en dan gewoon lekker relaxen.

Moeder had een kleed op de vloer met franje, die franje werd honderden keren per dag gekamd! Als vader (en later wij de kinderen) er per ongeluk tegen aan kwamen en de franje lag wat scheef.....moest hij (en later wij) die met de kam weer helemaal recht kammen!

En zo kan ik nog uren, dagen doorgaan. Nee moeder was niet obsessief, moeder was ziek, heel erg ziek. Maar ja, vader en wij (en niemand) die dat door had natuurlijk, daar werd toen (ruim 50 jaar geleden) niet over gesproken. Dat werd gewoon weggeveegd van tafel en het leven ging verder. Dat leven.....tja.....leuk was het niet. JA hoor tuurlijk heb ook ik hele leuke dingen gedaan met moeder, vroeger en later ook. Het was niet allemaal kommer en kwel, gelukkig niet ppfffff. Moeder en ik zijn vaak op vakantie geweest toen ik eenmaal werkte, we hebben heel veel gelachen als we de stad in gingen, hadden lol samen. Moeder kon ook heel lief en gezellig en leuk zijn gelukkig. En ik weet ook wel dat zij het niet gemakkelijk had toen. Nee stel je eens voor: je hebt net een kleine baby en dan gaat je man er vandoor met je *vriendin* hoe erg is dat. Vreselijk toch, ik moet er echt niet aan denken! Blijf jij als vrouw achter met een kleine baby, een zoon van 5 en eentje van 12..........zwaar, heel zwaar. Begrijp ook heel goed dat ze toen geen lieve en leuke gezellige verhalen over vader kon en wilde vertellen. Maar dan na een jaar of twee (??) ......komen er toch ook weer de goede tijden boven, dan besef je toch ook dat die man niet alleen slecht was, dat die man waar je ooit van hield (want je bent toch met hem getrouwd, je hebt er 3 lieve kinderen mee gekregen etc) ook heel veel goede kwaliteiten had en heeft. Dan vertel je die toch aan je dochter (die toen als enig kind nog thuis woonde)

Dan heeft die dochter toch ook recht op om haar vader te leren kennen, een bezoek af en toe, verjaardagen met hem te kunnen vieren enzo. Maar ja, als je dan mijn moeder als moeder had....nee dan kon dat niet. Dan moesten er 49 (Ja echt negen en veertig) jaren lang gezeurd worden, 49 jaar lang alleen maar slechte verhalen verteld worden, 49 jaren vuil gespuit worden, 49  zeer lange jaren lang !

Negen en veertig jaar lang worden gehersenspoeld....dat doet wat met een meisje/vrouw. Dat tekent die vrouw haar hele leven lang ! 49 jaar lang thuis wonen, nooit een vriend mogen hebben, nooit uit mogen gaan, nooit met vriendinnen op vakantie, nooit met vriendinnen de stad in, nooit je eigen mening hebben, nooit met vriendinnen kletsen en giebelen, nooit in de puberteit mogen zijn, nooit *lastig* mogen zijn. Dat doet wat met je, dat verpest je. En als dan vader overlijd in

En als je dan NA die 49 jaar (na de dood van moeder) alleen komt te staan, je 4 maanden later je grote broer ook nog verliest, je geen contact meer hebt met je andere broer...dat je dan inderdaad volkomen alleen op de wereld bent..... dan stort je in. Compleet ingestort, maar je moet wel door. Want net als je oudste broer overleden is krijg je een andere woning in een dorp waar je nog nooit van gehoord had, aan de andere kant van Nederland zeg maar, in the middle of nowhere. Tja dan moet je beslissen...ga ik of ga ik niet...en je gaat want eigenlijk is het huis waar je de laatste 10 jaar hebt gewoond ook veel te groot en veel te duur voor één persoon. Dus je pakt alles in, je verkoopt en gooit weg.... je hoeft geen afscheid van je buren te nemen want daar heb je (ook weer door moeder) helemaal geen contact mee. Die keken je alleen maar raar aan, maakte gemene opmerkingen naar je, scholden je uit...... wisten zij veel hoe je leven was gegaan, die zagen alleen maar die buitenkant die ook al niks voorstelde. Want je was veel te mager, woog nog geen 50 kilo bij 1.82 lengte....

Dus je verhuisd naar dat dorp ver weg waar je in het huis ook alles (bijna) alleen moest opknappen en inrichten met, tja.....wat je nog over had uit het *moederlijk* huis en wat je bij elkaar had gezocht op .a. marktplaats enzo. En dan....als alles dan klaar is....stort je weer in: depressie na depressie, paniekaanvalletjes...medicijnen die helemaal niks helpen, gesprekken met een psycholoog die het alleen maar wilde hebben over je ondergewicht (*je hebt anorexia, zeker weten*)

Dan ben je moederziel alleen, je loopt met je ziel onder je armen in dat dorp waar je hoe dan ook import bent en blijft, dan ben je ZO alleen dat je op een gegeven moment naar de kerk gaat. OOIT ben je Katholiek opgevoed maar al jaren en jaren nooit meer naar een kerk geweest. Maar je bent ZO eenzaam en alleen dat je wel iets moet doen om mensen te zien...stemmen te horen anders dan van de radio. Dus naar de kerk. En daar voel je wel iets, je weet alleen niet wat. Is het  vriendelijkheid, medelijden.....geen idee maar het voelt op dat moment best fijn. Dus je gaat nog eens en nog eens...en de mensen gaan je *kennen* ze herkennen je en ze groeten je. DAT heb je nog nooit meegemaakt dat mensen zomaar *hallo* zeggen en een praatje me je maken. Dus voel je je best fijn met die aandacht en blijf je bij die kerk en je gaat bijna elke zondag heen om maar een praatje te kunnen maken, met andere mensen koffie te kunnen drinken. Je maakt *vrienden*.....die heb je  nooit gehad (op eentje na dan :)) je komt wel bij die mensen thuis en wordt vriendelijk bejegend. DAT is iets wat je niet kent, dus dat is heel fijn. Je krijgt dan een echte hele goede vriendin en wordt *opgenomen* in het gezin en de familie en dat voelt zo fijn en zo warm ♥

Die depressie zakt iets (denk je) dus de medicijnen die toch niks hielpen laat je gewoon staan. Maar die depressie zakt niet, die blijft.Maar omdat die medicijnen toch niks helpen neem je die niet meer en heel langzaam gaat het toch een beetje beter met je. Je ziet meer vrolijkheid om je heen, je wordt zelf wat vrolijker en optimistischer, je krijgt gelukkig weer heel goed en veel contact met je broer. Je gaat erheen op vakantie en hebt de tijd van je leven! Je hoort nu pas dat er aan je vader ook een hele andere, een hele fijne en lieve kant zat. Je hoort nu pas dat je vader je juist WEL gewild heeft...toen, dat hij ZO blij was om na 2 zoons eindelijk een dochtertje te hebben. Je hoort dan pas dat je vader heel trots op je was, dat je vader er alles, echt alles aan heeft gedaan om je wel te zien, om wel contact te krijgen. Maar dat je moeder dat alles tegenwerkte met alle haat die in haar zat en altijd is blijven zitten. Dan ben je achteraf blij en trots dat je ook zijn dochter bent. En als je dan ergens ver in een doos weggestopt toch nog een foto ontdekt, van jou als baby op de arm van je vader, en als je dan de blik van je vader kunt zien, zo lief en gelukkig als hij naar je kijkt. Dan ben je ZO blij met die foto die je groot laat printen en trots in je huiskamer ophangt. Zodat iedereen kan zien dat je wel een vader had die van je hield.

 

En dan begrijp je nog minder dan ooit waarom dit je ontnomen is, je hele leven lang. Maar.......je bent zo blij met die foto dat je denken gaat: bekijk het...IK HEB WEL een vader en ik mag WEL trots zijn om ook zijn dochter te zijn.

En dan.......vind je nog een negatief (die niet meer af te drukken is helaas) maar je bent er zo blij mee. Dus toch......en je krijgt zelfs een verlovingsfoto van je ouders die je ook in je kamer zet. Bij de rest van de familiekiekjes op je sidetable...... Die foto krijg je van een achternicht van je.........toeval bestaat niet...echt niet!!

En langzaam voel je dat het steeds een stukje beter met je gaat, je krijgt weer zin om te lezen, om te haken en breien....langzaam krijg je een eigen, echt leven. Je gaat nu wel naar concerten met kennissen, je gaat nu wel winkelen met je dinnetje en hebt dan pret voor twee ;), je gaat nu wel op vakantie...oke alleen, maar wel naar je broer. Je doet heel veel dingen die vroeger niet mochten en zelfs DAT waarvan je moest beloven aan moeder dat je dat nooit zou doen! (op vakantie gaan bv) En je vind het H E E R L I J K  om naar je broer te gaan, naar concerten te gaan, winkelen met dinnetje etc etc. Je komt NU pas echt tot leven, zit soms een beetje in de puberteit ;)

En die depressiviteit? Ach ook dat gaat beter, soms 2 stappen voor uit en dan weer eentje terug, maar je GAAT voor uit en je bent vaker blij en gewoon *gelukkig* met het leventje dat je nu hebt. Je hebt een poes Pinky ♥, een eigen huisje met een eigen smaak en eigen dingetjes die jezelf gekocht hebt en bent best wel stiekem een beetje trots op jezelf dat je toch zover bent gekomen.

Nee ik ben niet zielig, dit schrijf ik ook niet om *medelijden* te krijgen...daar heb ik niks aan, kan er niks mee. Ik wilde dit gewoon eens even echt opschrijven, meer voor mezelf een document om te bewaren. Ja ik post het wel, wie weet *help* ik er iemand mee, en anders help ik in ieder geval mezelf.

(JA ik weet het, een super lange post...sorry)

http://www.youtube.com/watch?v=v1ZKTyrIoRs

 (Ik wilde een clip hier neerzetten, lukt niet. Dan maar een link. Dit lied doet me heel veel)