{ Zit er gewoon helemaal doorheen }lang

(Heb er heel lang over zitten dubben of ik dit wel of niet zou publiceren. Het heeft de hele dag in concept gestaan. Maar toen dacht ik, nou ja het is tenslotte mijn eigen blog, dus waarom niet.)

Soms denk ik, ligt het aan het seizoen ofzo? Het weer werkt ook helemaal niet mee natuurlijk, het is grijs, het regent af en aan, het is koud.......ik weet het niet. Ik weet alleen wel dat het me gewoon allemaal *te* lang duurt. Die periodes van het down zijn, in een dip zitten...we kennen het allemaal wel eens. Maar ik zit er al ZO lang mee, al een aantal jaar eigenlijk. Meestal bikkel ik wel door, tover een glimlach op m'n gezicht en dan zeggen de meeste mensen : "oh het gaat weer goed met je zie ik". En dan zeg ik "JA hoor, het gaat goed". Maar ondertussen gaat het helemaal niet goed, zit ik nog steeds in die rot dip en huil ik me 's avonds vaak in slaap. Wordt ik, zoals nu, midden in de nacht wakker met een gevoel van *ik MOET eruit want ik word gek*  en ga ik maar mijn warme bed uit om in de koude huiskamer wat rond te hangen. Doe ik de verwarming toch maar wat hoger want ik weet: van slapen komt toch niks meer en in de kou zitten helpt ook niet. Dit afgelopen weekend, zondag en maandag, heb ik alleen maar op de bank gelegen met een dekentje over, diep weggescholen op die bank, deken soms over mijn hoofd om maar niemand te zien. Telefoon eruit....zodat niemand me kan bereiken.... bijna geen mail gelezen etc. Even helemaal niemand..... Dan doe ik de tv maar aan, om even iets te horen...want de muren komen bijna letterlijk op me af. Ja ik heb het werk in huis wat ik soms doe, de post rondbrengen en Pink te verzorgen maar verder? Eten maken...doe ik niet dagelijks, koffie drink ik met sloten tegelijk.... de boom staat, Kerstversiering hangt er ook. Maar echt veel plezier beleef ik er niet aan. Dan denk ik waarom doe ik het nog...ja voor mezelf natuurlijk, ik *weet het allemaal wel* maar toch......het gevoel is er niet. Momenteel voel ik gewoon helemaal niks, geen plezier geen vrolijkheid geen...ja niks eigenlijk. Ik leef maar....verder..... ben ik gewoon leeg. Leeg van binnen, hoeft het voor mij allemaal niet meer en mogen die dagen wel heel snel voorbij gaan. Ben beide Kerstdagen uitgenodigd, heb ook ja gezegd maar liever diep in mijn hart...zou ik gewoon alleen thuis willen zitten, met dat dekentje om me heen en verder helemaal niks. Alleen ik, maar ja...dan krijg je weer *je doet het zelf, je "wilt"ook niks* en dat wil ik ook niet. Ik begrijp er zelf ook niks meer van hoor.....

En als je het dan wel eens verteld aan een goede vriendin dan krijg je goed bedoeld advies, maar eigenlijk zit ik ook daar niet op te wachten. Want ik *weet het allemaal wel*. Ik *weet* wel dat ik kan bidden om kracht, maar ik VOEL het gewoon niet. Ik voel die kracht niet die ik dan *hoor* te krijgen...ligt dat dan aan mij? WAAROM voel ik het niet, waarom een ander wel en ik niet. Ik heb het er een keer met iemand over gehad, dat ik het niet voel, ik voel de kracht die je als Christen *hoort* te voelen helemaal niet, ik twijfel zo heel erg aan alles. Dan zegt hij: Maar die twijfel, die heeft iedereen wel eens hoor. En ja dat zal ook gerust, dat geloof ik best. Maar waarom voel ik het helemaal NOOIT! Een vriendin zegt me dan, je moet ervoor bidden, maar zelfs dat kan ik niet, ik kan niet meer bidden. Hwet lukt me gewoon niet meer. Soms denk ik ik STOP ermee, ik GA niet meer naar de kerk, waarom zou ik er heen gaan als ik niks meer voel. Maar dat kan toch niet, heb toch mijn belijdenis gedaan, ben weer gedoopt.....en dan opeens ermee stoppen...dat mag en kan toch niet. Maar toch...die twijfels........GEK wordt je ervan. Broer heeft me eens iets gezegd waar ik heel goed over na heb lopen denken en ik vermoed dat hij wel een goed punt heeft. Hij zei dat hij dacht dat de reden waarom ik weer naar de kerk ben gegaan toen, dat het uit eenzaamheid was. Ik was alleen, in een nieuw huis alleen, nieuw dorp waar ik niemand kende..en dan is de kerk *de* plek toch om mensen te ontmoeten, vrienden te maken. En dat is volgens broer de reden geweest, eenzaamheid. Ik heb nieuwe mensen leren kennen..............maar verder dan de kerk zie ik die eigenlijk ook niet. Ja op de GGG en andere kerkdingen, maar gewoon even een keer een bakkie komen halen doen ze ook nooit....geen tijd, druk druk... tja.....daar heb je dan ook weinig aan vind ik. Ja ze zijn heel aardig hoor, niks mis mee, heel vriendelijk als ik ze in de kerk tegenkom of daarna bij de koffie....even een paar woordjes van hoe gaat het..oh goed..en dan gaan ze weer naar hun eigen kluppie vrienden en familie. Logisch, snap het wel, maar IK ben er ook nog, ben ik dan niet belangrijk, ben ik dan niet gezellig, kan ik dan niet even meepraten?? NEE blijkbaar niet belangrijk en niet gezellig genoeg. En dat doet dan zo'n pijn !! En daarom denk ik soms wel, ik stop ermee...maar doe het dan toch niet...want alleen is ook maar alleen. Vanavond was ik ergens (ook van de kerk) en toen heb ik heel even een soort lijntje uitgeworpen, gewoon gezegd....in een gesprek...maar ik zie ook nooit iemand. En dan wordt er gezegd: En je bent iedere dag buiten, je ziet toch wel iemand. Ja het is winter dus de mensen zitten meer binnen...... Dan denk ik, ja ik ZIE wel mensen........zeg hoi, steek mn hand op....en verder??? Verder niks....... er wordt niet echt geluisterd naar hoe ik het bedoel. Het wordt letterlijk opgevat van ik zie niemand...en nee natuurlijk is dat niet zo. Ik zie best wel mensen overdag, in de buurtsuper, onderweg....ja duh. Maar echt ZIEN doe ik niemand, begrijp je?? Écht een gesprek, écht even een bakkie komen doen, ECHT iemand even spreken....... DAT doet niemand. En dat snap ik niet, kan ik niet snappen en wil ik misschien ook niet snappen. Ik ga dus wel naar iemand toe, naar mn buuf die het zwaar heeft, mijn achterbuurtjes die het ook moeilijk hebben....daar ga ik heen voor een praatje, een schouder, een luisterend oor........ Maar als IK dat dan eens nodig heb, goed kan gebruiken....is er bijna niemand voor me. En dat doet zo´n pijn....zo moeilijk te begrijpen ook. Dan wil ik wel schreeuwen HALLO; IK BEN ER OOK NOG!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! MAG IK EVEN...... Maar dat doe ik niet hoor.......nee joh, zie je me al door het dorp gaan........`heb je het gehoord...Marian dit en dat.......`Nee dank u.

Nu ik dit allemaal zo neer tik, zie ik mezelf ook wel weer een beetje als *klager* hoor. Dan denk ik ook wel, mens stop ermee, delete dit en ga slapen. En kan ook best begrijpen als niemand dit wil lezen of wil antwoorden, en dat hoeft ook niet. Want een oplossing, tja...als IK die al niet weet....... Medicijnen tegen de depressie wil ik niet meer, heb ik nog in de kast staan maar die helpen ook al niet. Heb ze een jaar of 2 geslikt, diverse soorten gehad...maar helpen ho maar. En ik WIL ze ook niet meer slikken, heb gezien wat ze kunnen doen en dat wil ik niet. Ik wil het gevoel niet helemaal kwijt, wil niet als een zombie door het leven, nee dank je wel. En als ze toch niet helpen..... Dan is een blog ook wel weer fijn, je bent dan toch redelijk anoniem en het is MIJN blog dus dan kan ik schrijven wat ik zelf wil.

En nogmaals, ik WIL niet overkomen als die klager, als dat zielige mens....want ik ben niet zielig. Ik ben geen klager normaal gesproken, maar het wordt me gewoon allemaal te veel....het duurt me allemaal te lang..het gaat maar niet over. En ik wil zo graag blij zijn, een gelukkig mens zijn...ook alleen met Pink wil ik gewoon lekker mn leventje leiden, gewoon een normaal mens zijn. In mn eigen huisje, met boom en ballen, met mijn eigen spulletjes om me heen....gewoon een normaal mens zijn...normaal wat dat dan ook moge zijn. Maar een gelukkig mens..met de normale dagelijkse dingen....de dagelijkse beslommeringen.............gewoon MEZELF mogen zijn. Dat wil ik, meer niet. Ik hoef geen miljonair te zijn, hoef geen gouden bergen, hoef geen tientallen vrienden, maar gewoon een keer ECHT zijn zoals ik ben, geen toneelstukje opvoeren. IK wil wel eens  ergens uithuilen, dan weer opstaan en verder gaan. Is dat dan zoveel gevraagd, is het dan ZO moeilijk om er ook eens voor mij te zijn. En ja ik weet heus wel dat ik een paar mensen in mijn omgeving heb die best wel klaar staan als ik eens iets wil of ergens heen moet of zo, ja gelukkig wel. Maar helaas kennen die mensen mij toch weer niet zo goed, en dat komt natuurlijk ook omdat ik hier nog maar goed 4 jaar woon. Die mensen kennen mij dus pas 4 jaar en weten eigenlijk helemaal niks van mijn leven. Ja wat ik zelf wens te vertellen, dat weten ze. Soms vertel ik (voor mijn eigen gevoel dan) te veel, maar echt kennen doen ze me niet. Er is er maar eentje die mij echt kent en die woont helaas zo ver hier vandaan. En die mis ik ZO VRESELIJK!! En dat wordt ook met de dag erger lijkt het wel. Ik ga er van de zomer weer heen voor een maand en dat vind ik zo fijn, zo heerlijk. DAN ben ik pas echt mezelf..dan durf ik ook echt mezelf te zijn, voor de volle 100 procent mezelf. Daar HOEF ik geen toneelstukje op te voeren. Voel ik me rot... zeg ik het. Wil ik huilen...doe ik het. Wil ik lachen en gek doen en dansen en .........ja wat ik maar wil, ik KAN het en ik DOE het. DAAR ben ik echt mezelf...alleen daar. Tja  logisch ook...mijn broer kent mij mn hele leven natuurlijk , hij weet hoe `gek´ ik soms kan zijn, hoe ´raar´ ik soms kan doen, hoe vrolijk ik kan zijn, kent mij soms beter nog dan dat ik mezelf ken. Weet ook wat ik voel en dan hebben we hele gesprekken over van alles en nog wat...tot diep in de nacht. ZO fijn is dat om dan toch nog iemand te hebben die echt geïnteresseerd is in wat ik heb te vertellen, die naar mij luistert, echt luistert. Nee hoor, hij is niet de ideale broer, die bestaan ook niet denk ik. Ook wij hebben ruzie gehad, echte ruzie en jaren geen contact. Maar alles is gelukkig uitgesproken, afgesloten en weggeborgen. NU is alles weer goed en het blijft goed, dat weten we zeker. Ook weet ik nu waarom alles is gegaan zoals het toen is gegaan, en ik heb begrip voor hem waarom hij toen heeft gedaan wat hij deed, echt begrip....

Ik ben hier al meer dan 2 uur mee bezig met dit bericht en twijfel nog steeds op ik op publiceren ga drukken. Misschien laat ik het even in concept staan....en laat ik het in concept....wie weet.....