melancholiek, verdrietig en boos

Gek he, dat zon bui je plotseling zomaar kan overvallen. Van de ene minuut op de andere. Je leest iets en dan denk je, ja goh. Dat heb ik dus ook nooit gehad. Of je hebt het wel gehad maar mist het opeens heel erg. Zo’n gevoel van: wat heb ik eigenlijk gemist. Zo heb ik, als je heel diep in mijn hart kijkt, altijd een vader gemist. Een vader die van zijn dochter houdt, met haar op stap gaat, avonturen beleeft enzo. Gewoon een pap bij wie je s avonds op schoot kunt kruipen as je een klein bang meisje bent. Bang voor een enge film, of gewoon omdat je een beetje verdrietig bent.

Een vader bij wie je op de schouder gezet wordt om naar de intocht van Sinterklaas te kijken. Of met wie je de stad in gaat om een moederdagkadootje te kopen. En natuurlijk ook een vader die boos op je wordt als je iets stouts of  “gevaarlijks” hebt gedaan. OOK dat hoort erbij. Natuurlijk. Wij hadden onze mam die vader en moeder tegelijk was. Die die dingen OOK met ons deed. Toch, sommige dingen hoor je met een vader te doen :)

Een vader die langs de lijn staat om je aan te moedigen als je basket balt, of achter je fiets aanholt als je net leert fietsen. Dat soort dingen. En ik besef me heel goed dat een vader NIET een ideale man is, och nee. Maar in kinderogen, als het goed is, is een vader toch de eerste man in het leven van een kind. DE man waar je als meisje mee wilt trouwen als je groot bent :) Maar dat had ik dus niet. WEL had ik 2 GROTE broers, die het een beetje hebben kunnen invullen. Onze oudste broer J. Die heb ik altijd een beetje als een soort vaderfiguur kunnen zien. Tot ie op een veel te jonge leeftijd uit huis werd geplaatst. Hij was 12 jaar ouder dus al volwassen toen ik pas 6 was. En toen al lang het huis uit. Broer F. Ja dat is een speciaal geval lol. 5 jaar ouder, maar ook al heel jong uit huis geplaatst, om allerlei redenen ;(. OOK weer terug naar huis af en toe, dus daar ben ik best mee opgegroeid en wij hebben dan ook altijd een hele speciale band gehad. EN Die band is PTL weer helemaal terug sinds iets meer dan een jaar.

Maar natuurlijk, ze waren GEEN vader. Geen echte vader. Ze waren grote broers waar ik heel trots op was en nog ben ♥

Een vader, ja die heb ik diep van binnen altijd wel gemist. Maar dat mocht nooit gezegd worden, thuis. Ik moest altijd zeggen: “een vader?? Die heb ik niet en die mis ik ook niet, nee hoor ikke niet” Maar OH als je diep heel diep van binnen zou kunnen kijken, ja natuurlijk heb ik dat wel gemist!

De verhalen die ik van kleins af aan gehoord heb over mijn vader. TE erg om hier neer te pennen, maar die zitten ZO diep. ZO verdrietig ook dat het allemaal aan een meisje van 3 jaar verteld moest worden. Zulke slechte dingen, nooit een goed woord. Altijd maar: hij deed dit, hij zei dat, hij was slecht. Over vermoorden, smoren, vergiftigen, en weet ik wat al niet. Alleen maar al die slechte verhalen.

ALLE foto’s die er ooit waren gemaakt, tijdens vakanties, gewoon dagjes uit, door de week en op zondag. ALLE foto’s zijn verscheurd, verknipt en weggegooid. Ik heb NOOIT een foto gezien. En had “er ook geen behoefte aan” om er iets van te zien. Het was toch een slechte man, in en in slecht, dus waarom zou ik een foto wilen zien! Nee hoor, ikke niet. Zelfs de trouwfoto is verknipt, mijn vader is er gewoon afgehaald. Alleen mam in haar mooie trouwjurk had ik nog. Mam met een arm om haar heen en met een hand op haar rug. Dat is alles. Verder niet. Het is een mooie foto, best leuk, maar er mist een gedeelte. En van de rest van de verknipte foto’s ook. Soms een arm, soms een hand, maar verder niks. Er mist steeds iemand. En dan kan ik mam nog begrijpen, dat ZIJ die foto’s niet meer wilde zien. Maar IK dan,  haar dochter. IK mocht die foto’s ook niet zien. De jongens hebben hem gekend, best goed ook en ook best lang. Veel met hem gedaan ook, en veel meegemaakt. De goeie en zeker ook slechte tijden, want die waren er natuurlijk! Je gaat niet uit elkaar omdat je nog zoveel van elkaar houdt. Er gaat een huwelijk stuk, om wat voor reden dan ook, en je gaat uit elkaar. Maar je hebt 3 kinderen samen op de wereld gezet. Drie kinderen waar je allebei van houdt, als het goed is. En die kinderen mogen DAAR niet de dupe van worden, dat JOUW huwelijk stuk gaat. Het is ook de vader van je kinderen. Een vader die belangrijk is en blijft in het leven van een kind, of dat kind nu 6 weken is, 6 jaar  of 12 jaar.

Maar die vader is dus uit mijn leven weggenomen. Door onze mam, die lieve lieve mam die het OOK moeilijk heeft gehad. Het klinkt allemaal zo dramatisch en dat is niet de bedoeling. De bedoeling is om het nu echt van me te kunnen afschrijven. ALLE gevoelens die ik daar om had en nog steeds heb. Niks dramatisch en overdreven, nee gewoon de zuivere waarheid zoals IK die altijd had gehoord.

OOK het besef dat die “waarheid” gewoon een hele grote leugen is geweest. Heel mijn leven ben ik gewoon voorgelogen, alleen maar leugens en bedrog. Ja ik weet het, het klinkt hard, maar het is wel de waarheid. Leugens en waarom?? Om mij vast te kunnen houden? Om mij altijd klein te houden? Om niet alleen te zijn (mam) ? Om mij van het huwelijk af te houden, het huwelijk en eventuele kinderen? Was dat de reden? IK wilde nooit trouwen, zei ik altijd. Nee hoor ikke niet. Ik wil geen kinderen, nee hoor ikke niet. Ik wil het huis niet uit, nee hoor ikke niet.

HA wat een onzin, achteraf. JA natuurlijk wilde ik wel het huis uit, natuurlijk wilde ik wel uit gaan, natuurlijk wilde ik wel trouwen en kinderen! JA zeker wel. Maar ja, dan was mam nartuurlijk alleen en dat kon niet. Nee zeker niet, want dat was zielig en vervelend en zo naar. Dus wat doe je dan, tenminste ik wel. Je verzet je tegen die gevoelens, je stopt ze heel diep weg, je praat er nooit over, je hebt geen puberteit want pubers zijn lastig en doen dingen voor zichzelf. Hebben een eigen mening, gaan tegen de ouders in, worden kwaad en hebben ruzie. OOK heel veel fijne en lieve dingen doen pubers hoor, jazeker!! Het kwam alleen nooit  in me op om  tegendraads te zijn, om te zeggen IK wil dit niet, IK wil uit, IK wil een rose kamer, ik wil ook een vriendje, ik wil vriendinnen over de vloer etc. Nee ik bleef het lieve meisje dat ja-nee en amen zei. Nooit dwars, nooit tegendraads, nooit echt boos, vaak verdrietig (van binnen want dat mocht je niet laten zien) Verdriet was niet goed, want dat was tegendraads. En dat mocht niet.

Vakantie enig!! JA heerlijk met vriendinnen op stap, met vriendinnen giebelen en naar de jongens kijken. JA voor anderen maar niet voor mij. IK ging met mam naar opi en omi. FIJN hoor, echt heel fijn en geweldig enzo. Maar met vriendinnen op stap was toch ook wel leuk geweest, zo op je 16e. Nee, dat kon niet want dan komen de jongens en jongens zijn slecht. Die doen nare dingen met je en worden volwassen en worden dan een M A N !!! En mannen zijn  vies en raar en niet te vertrouwen, willen sex BBBRRR!! Nee kind, mannen zijn niet te vertrouwen!!

DUS ik vertrouwde ze ook niet. JA opi en de ooms en mijn broers, dat waren de uitzonderingen. De rest?? Nee niet aan beginnen. Dus begon ik er ook nooit aan. Nee hoor ikke niet.

Was ook altijd verlegen als een andere man best wel vriendelijk tegen me deed. De man van mam’s beste vriending bv. Een hele fijne goede man, ook volgens mam. En hij was ook tegen mij heel aardig en grappig. OOOHHH wat was ik verlegen, wist nooit wat ik moest zeggen hoe ik moest doen en handelen. Nee ik was geen man gewend anders dan de ooms, opi en de broers. Dus dat ging heel vreemd allemaal. Ik heb het NOG een beetje, als ik diep van binnen kijk en heel eerlijk ben. Ik vind de mannen NIET eng, ben ook niet bang of echt verlegen meer. Maar volledig op mijn gemak?? Nee ook niet. Heb nog steeds, als ik met een man praat, dat ik het idee heb dat ik “overdreven” vriendelijk doe. Probeer het niet te doen en meestal lukt het me denk ik ook wel aardig :) Valt een ander misschien helemaal niet op, maar zo voelt het voor mij wel. Toch nooit ECHT op mijn gemak.

Laatst, nog niet eens zo heel lang geleden heb ik BIJ GEVAL negatieven ontdekt.  Negatieven, van die oude zwart wit op een rolletje nog. Ik nam ze mee naar beneden want ben dol op familie foto’s dus dacht, wie weet wie daar opstaan, leuk, de broers, mam, de ooms. Weet ik veel maar gewoon even kijken. Ik viel stijl achterover, bijna letterlijk! IK ZAG MIJZELF. In de armen van een man die heel lief naar mij keek. In de tuin van ons oude huis, waar ik ook 2 jaar heb gewoond. Ik moets HEEL goed kijken wie die man was, want ik kende hem immers niet. Ik was immers nooit door mijn vader gewenst. Hij had  nooit kinderen willen hebben, laat staan OOK nog een  M E I S J E !!! Maar wat schertst mijn oprechte verbazing, het was een foto van MIJ in de armen van mijn vader. Een foto van mijn vader, die moest de handen van mijn moeder zijn ontsnapt, ooit heel lang geleden. Een foto. van mij. In zijn armen en hij kijkt lief naar mij. Gewoon een vader die naar zijn dochtertje kijkt. Ik was daar 6 weken. Die foto heb ik meteen laten ontwikkelen en heeft nu een “ereplaats” in mijn huiskamer.

Volgens mijn schoonzus EN ook volgens mijn broer F. heeft mijn vader ZEER zeker van mij gehouden, was ik ZEER zeker ook door hem gewenst. Hield hij HEEL veel van mij zijn enige dochter. Hij heeft later bij de scheiding ook voor mij gevochten dat hij mij mocht blijven zien. Is tegen gewerkt door mam. Mam heeft “gewonnen” en ik heb verloren. Zo voelt het, ook nu na al die jaren nog steeds. Ik heb verloren.

NU probeer ik mijn hele puberteit en latere jaren enigzins in te halen, met vallen en opstaan. Heel vaak vallen en nog vaker weer opstaan. Het lukt. Langzaam maar zeker lukt het mij om een eigen leven op te bouwen. Een eigen leven in mijn eigen huisje, met mijn eigen spullen in mijn eigen smaak en kleur. Mijn eigen kledingsmaak ook, mijn boeken voorkeur, mijn eigen huisdier. Mijn eigen vrienden, mijn uitgaan soms, mijn muziek, mijn geloof, mijn dorp, mijn broer. OOK IK ben belangrijk. Dat mag ik zijn en dat wil ik ook zijn. Met vallen en opstaan, met vreugde en verdriet, met fouten. Maar dat zijn dan wel mijn fouten. Die IK heb gemaakt en die IK weer moet oplossen. IK helemaal alleen. Niemand anders. En het lukt me en ik kan het.

JA HOOR, IKKE WEL!!!!!

(Ik heb er heel erg over getwijfeld of ik dit wel moest posten, maar ja het is toch mijn blog. Dus waarom ook niet. Zijn mijn persoonlijke gedachten tenslotte, mijn gevoelens momenteel.)