memories

 

Wij, 4 kleinkinderen van onze opi en omi zijn altijd zeer trots op hen geweest. Vijf kleinkinderen kregen ze (een is helaas heel jong overleden) Mijn broer J. was de oudste, dan kwam neefje J  (overleden), toen kwam mijn broer F. Later ik en 6 maanden na mij mijn nichtje in Canada. Dus eigenlijk zijn mijn 2 oudere broers en ik de enige 3 kleinkinderen die ze van baby tot “volwassen” hebben meegemaakt. En daarom zijn wij ook de enige 3 kleinkinderen die mijn opi en omi heel vaak hebben gezien. Mijn nichtje weet er niet veel meer van, zij woonden immers in Canada. Opi en Omi gingen er 3 keer heen, telkens voor 6 maand of langer. Maar wij, de Nederlandse kleinkinderen, ja wij zijn wel het meest gefortuneerd. Ik noem het met recht gefortuneerd want een betere en lievere opi en omi, nee volgens mij bestaan die niet. Ja natuurlijk zijn wij bevooroordeeld, lol. Maar ja de waarheid moet gezegd worden, toch ;)

Opi en omi, zo noemden wij ze. Of soms zei ik OOPSIE en OOMSIE lol. Schatten waren het. NIETS was ze te veel. ALLES mocht, alles was ook toegankelijk. Er is volgens mij nooit gezegd: afblijven, daar mag je niet aankomen of mee spelen. Nee volgens ons mocht letterlijk alles. Natuurlijk mopperden ze wel op ons, ja je bent kind of niet. Natuurlijk waren ook wij ondeugend, zelfs bij opi en omi. Maar het werd heel vaak met de mantel der liefde bedekt en echte moppers kregen we dan ook niet. Omi zei meestal: “ach laat ze maar, het bint nog kinders”. Ze woonden in Groningen, geboren en getogen en altijd daar gebleven. Het huisje waar ze de laatste 35 (??) jaar in hebben gewoond was klein maar OH zo gezellig. Omi kon met niks een huis aankleden. Soms legde ze een  zakdoekje op een tafeltje als kleedje en dan was het gewoon mooi.

Opi had zijn voliere en schuurtje op het achterplaatsje. Bloemen in potten stonden daar ook. Opi was een natuur mens, gek op vogels en alles wat met de natuur te maken had. Hij kon er uren over vertellen: “Kijk dat is die vogel, luister eens dat is de….. en daar vliegt een ……” Vul maar in, hij wist het. Hij kon ze ook goed nadoen en dan antwoorden die vogels!! Geweldig vonden we dat, Opi kon met de vogels praten! Hij kon ze ook heel goed tekenen, ik moet nog ergens een tekening van hem hebben (note aan zelf: ZOEKEN!!)

Elke vakantie gingen wij erheen. Eerst ging broer F. mee, later alleen mam en ik. Slapen in de bedstee, OH wat een avontuur. Ik noemde het altijd het kastje. Eronder zat de opslag voor aardappelen of appels. Niet dat die nog gebruikt werd, maar ik vond het altijd “eng”. Was bang dat er muizen zaten of erger: DE boeman!! Ja je bent tenslotte nog maar een klein meisje, lol. Nooit een muis of een boeman ontdekt trouwens :)

Spelen met water op het achter plaatsje, een avontuur wat ik vaak deelde met broer F. Omi die dan water bij ons “kocht” want ze moest afwassen of de ramen doen en had dan water nodig. Op de houten trap stond dan een grote teil met water en Omi kwam kopen. Waar ze me betaalde?? Geen flauw idee eigenlijk, lol. met snoep zeker niet want dat kregen we eigenlijk nooit. JA Brusselse Kermis, die heerlijke koekjes met een suiker laagje. DIE kocht Omi altijd als wij kwamen. Echte ouderwetse grove Bloedworst speciaal voor mij, mmmmmmmm. EN  Commissie kaas, bij het winkeltje op de Oosterstraat. BIJNA nergens meer te koop alleen daar. ALS ik het zie koop ik altijd een klein stukje want wat is dat duur geworden!! Kantkoek, van oudsher genoemd naar het stuk koek dat tussen de "gewone" Groninger koek en de bakvorm (kant) in zit, ECHTE kantkoek, niet dat fabrieksspul wat je tegenwoordig ziet. NEE echte kantkoek bij Bakker Nederhoed ook op de Oosterstraat.

  Olle Wiev’m kouke, heerlijk van Bakker Knol in het centrum, is er nog steeds trouwens ♥De naam zou te danken zijn aan de zachte koek, die ook geschikt was om te eten door oude vrouwen zonder tanden.

Spelen in de voorkamer als het slecht weer was. Kijken in de kasten en in de lades van het oude dressoir. De heerlijke geur die daar uit kwam: mottenballen geur, lol. JA ik vond het heerlijk en elke keer als ik mottenballen ruik denk ik terug aan het dressoir bij omi en opi.♥ Oude kanten handschoenen lagen erin, ik zou er wat voor over hebben als ik DIE had!! En zakdoekjes, die ik wel heb. Lakens en ander spul wat weinig gebruikt werd maar zonde waren om weg te gooien. In de kast lagen stapels “het Beste” die stukgelezen zijn door mij.

In de achterkamer waar we bijna altijd zaten hing eenboeken kastje die alleen nog open kon met een lepeltje, lol. De sleutel was al jaren weg maar opi had uitgevonden dat omi’s lepeltje (met een M erin gegraveerd) die paste er precies op. Dus daar stonden de boeken in die ze graag lazen. Oma was fan van Charles Dickens en dan met name Nicholas Nickleby. Die heeft ze vaak gelezen en ze kon er zo mooi over vertellen.

Opi was zeeman geweest voor hij met omi trouwde. De wereld zee-en bevaren. Overal geweest en verhalen!! Geweldig. Als de Kapitein weer eens te dronken was moest opi, als eerste stuurman zijnde,  het woord voeren. Opi dronk niet, nooit gedaan ook. OOK niet toen hij nog zeeman was , als uitzondering op de ge-ijkte regel :)  Opi was dan kapitein en de mannen moesten doen wat opi zei. Of als het goot en stormde midden op zee, vertelde hij vaak dat hij met een touw vastgebonden aan het roer stond. Anders zou hij er zo van af waaien of door de golven meegespoeld worden.  Opi had ook NIET in elk stadje een ander schatje. NEE opi had toen al zijn oog laten vallen op Omi. Hij heeft vanaf het eerste ogenblik gezegd: Marie wordt mijn vrouw” en ze werd het, gelukkig ♥ Ze hadden een heel goed huwelijk wat met de jaren alleen maar beter werd. Natuurlijk, de nodige woorden wisselingen zijn er echt wel geweest hoor, vooral en meestal dan om de kinderen, mijn moeder en haar 2 oudere broers ( DIE 3 konden er wat van, VERHALEN!!!! ). OOK opi en omi waren echt niet ideaal, lol. In onze (klein)kind ogen waren ze dat dus echter wel.

Zo ik al zei, hun huisje was klein, maar oh zo gezellig met hoekjes en “spannende” plekken (k.k.* praat :) ) De kast onder de trap in de hal. ENG vond ik die!! Maar daar stond wel de ezel van mijn oom in, en op die ezel stond heel mooi tekenpapier! DUS maar opi erbij gehaald: “Wil opi mij wel helpen?? Ja hoor wat moet ik doen. Nou  ik wil graag tekenen. Nou dan weet je waar het papier is. Ja maar opi, die kast is zo eng!! Ach die kast eet je niet op hoor. Nee maar opi, die is zo donker….wil U misschien……????” EN natuurlijk wilde opi wel. Hij wist van tevoren precies wat ik wilde en ging zeggen, maar OH hij mocht zo graag plagen ;) Omi mocht opi graag plagen. “Toe nou Jan, schep je eens op, je bent anders ook zo’n opschepper”. Ja omi mocht graag plagen, met een knipoog naar ons.

Op de boot, onderweg naar Canada. Ze gingen altijd per boot, 10 dagen heen, 6 maanden in Canada, 10 dagen terug. Opi wilde het liefst per boot, de zeeman in hem was er toch altijd nog. Omi wilde ZO graag eens met het vliegtuig, dan waren ze er toch zo veel sneller! “Ja wichie, is goud. VOLGENDE keer gaan we met het vliegtuig”….die volgende keer is er helaas nooit meer gekomen. Maar met zijn beitjes toch 3 keer mogen genieten van zo’n schitterende reis naar hun kinderen in Canada. Wie kon ze dat nadoen. In die tijd, de jaren 60 gebeurde dat niet zo veel. NU wel, maar toen….een heel avontuur voor 2 mensen op leeftijd, maar genoten hebben ze, al die tijd. OOK op de boot.

 

Bij een lake in Norland, Canada. Omi was moe, zo moe. Ik weet niet of deze foto op hun laatste reis is genomen.

 

VOOR ze weg gingen kwamen ze altijd eerst een weekje bij ons in Zaandam logeren. Dan brachten wij ze naar Rotterdam, de Rijndam. Daar gingen ze dan mee. Opi droef een hoed, deed ie altijd. Hij was een heer, altijd gebleven ook :) Later ging die hoed niet meer. Hij had zeer zware astma en de hoed zat gewoon niet prettig. Dan maar een pet, OOK goed. Maar hij moest iets op zijn hoofd hebben, hoed of pet. NA de vakantie haalden wij ze weer op uit Rotterdam, kwamen ze meteen bij ons weer een weekje “uutpoest’n” (uitrusten). Want ze zagen veel in dat half jaar, HEEL erg veel. Opi ging vaak met Oom B. mee als die weer eens ergens een glas in lood raam moest aanbrengen. Chicago en andere staten in de USA, hij is er geweest. Ook al omdat hij als zeeman daar veel is geweest vond ie het schitterend om weer te zien. Vancouver ook en andere gedeeltes van Canada. Ze gingen wel camperen met oom en tante en nichtje. Avonturen over beren en zo, daar kwamen ze mee terug. Omi zat opi wel eens hoofdschuddend aan te kijken, maar er was geen woord van gelogen…..soms wel wat overdrijven van opi natuurlijk ;)maar liegen?? Nee dat deden ze niet.

Indianen hebben ze ook ontmoet, en opi heeft ook de hoofdtooi van het opperhoofd opgehad. HEEL veel toeristen dachten dat opi door de indianen was grootgebracht, zo statig als hij daar mee stond te poseren. Mijn opi en oom lieten dat zo, voor eventjes, lol. Vele foto’s zijn er gemaakt van opi, en even later vertelde oom dan, “nee hoor dat is mijn vader. Hij en mijn moeder zijn hier 6 maanden met vakantie en straks gaan ze gewoon weer terug naar Nederland!! “ EEN lol dat ze samen toen hadden!!

♥♥Echt  geweldige grootouders♥♥

Ach en zo kan ik nog dagen doorgaan, met mooie herinneringen. Herinneringen aan de allerliefste Opi en Omi van de hele wereld. Waren ze er nog maar…..maar ja, geboren in 1895 (Omi) en 1897 Opi) , nee dat zou niet meer mogelijk zijn. JA Omi was 2 jaar ouder dan Opi. Zit ook nog een heel verhaal aan vast, lol.

♥♥Vertel ik later nog wel eens ♥♥