Gisteren, drie jaar geleden...

...moesten we helaas afscheid van je nemen. Veel te vroeg, veel te jong.

Drie jaar geleden...hebben we je naar het crematorium begeleid. Gisteren 3 jaar geleden ...het voelt soms alsof het veel korter was. Ik mis je nog zo. Mis je gekke telefoontjes, je grappige emails, je "bear-hugs" die je die laatste maanden vaker aan me gaf dan alle jaren ervoor. Je opbeurende woorden als ik weer eens in tranen aan de telefoon was omdat we 4 maanden eerder mam al hadden weggebracht. De auto ritjes die we maakten als ik een weekje bij jullie was "om even bij te tanken en om eens echt te eten".  Je opmerkingen die je maakte als jij een advertentie van een huis te huur in de krant zag: "BELLEN, je hebt net zo goed een kans als ieder ander" !!

De plannen die jullie samen maakten, met Schone Zus op vakantie met de Zonnebloem (wat helemaal niks voor jou was) . De vakanties die je (ook samen met mij) nog wilde maken, ook al wist je diep van binnen dat dat nooit zou gebeuren. Je kon ook niet meer, maar plannen...ja die had je genoeg: trouwen met Schone Zus bijvoorbeeld. Maar dat was een geheimpje, weet je nog?? Je "mocht" het niet vertellen, maar je wilde het zo graag kwijt dus ik moest maar raden ;) En toen ik het had geraden zei je tegen T : "IK heb niks gezegd, ZIJ heeft het geraden". Maar ja...het mocht niet meer zo zijn. VEEL te vroeg werd je ons ontnomen...Maar je kon ook niet meer. Je was echt op. De kanker had je lichaam helemaal opgevroten.  Je was van een "dikkop" veranderd in een (voor jou) mager koppie...maar IK mocht jou nog "dikkop" noemen, mijn speciaal koosnaampje voor jou.

LIEVE lieve J......ik mis je zo, maar ik weet ook dat je nu bij onze mam bent,

en samen waken jullie over ons, over F. en mij.