{ The bullet is through the church } long story

SCHAAM voor de zeer vreselijk en letterlijke vertaling van het aloude spreekwoord: *DE kogel is door de kerk* maar het heeft wel jullie aandacht getrokken anders lazen jullie dit niet, toch????? HIHI ja weet het ZO vreselijk slecht...maar ach......

Maar goed, JA JA JA de kogel is echt door de kerk, het is een feit, het gaat gebeuren, het is bijna zover....

IK GA IN THAILAND WONEN!!!!!!!!!!!!!

Niet vandaag of morgen maar ergens in de komende 4 maanden ga ik er voorgoed heen,

emigreren, verhuizen, ik vertrek.

Broer, zwager en ik....we hebben het er al heel vaak over gehad: waarom kom je niet hierheen, wanneer kom je, hoelang duurt het nog voor....etc etc.

En ja, het ZAT al in de planning om na mijn 65ste daarheen te gaan (tegen die tijd is het al 67..maar goed) in elk geval zo snel ik de pensioengerechtigde leeftijd heb..... zou ik daar heen gaan, voorgoed.

Maar ja, ben nu pas 54 dus dat duurt nog zeker ruim 12 jaar en wat kan er allemaal gebeuren in die jaren. Ik kijk alleen maar even naar de dochter van mijn buuf H. 48 jaar jong en overleden, gisteren gecremeerd. ZO jong....ZOVEEL plannen en wat komt daar van terecht...niks meer.

Zwager wil dat ik er gisteren al kwam...de schat...broer ook, ik ook maar ja....AL die beren op de weg: inkomen daar, huisvesting om maar het *minste* te noemen. En ik zag nog zoveel andere beren verschijnen: heimwee onder andere. Maar ja, dat heb ik NU ook...iedere dag. Heimwee naar mijn broer, naar mijn zwager, naar het land zelf, de mensen die ik daar ken.....

En van heimwee ga je kapot, ik wel in elk geval. DAT is ook de allergrootste reden dat ik al zolang niet lekker in mijn vel zit. Dat ik hier in het durp rondloop met een big smile om mijn mond (nou ja, zo big was smile die allang niet meer) , maar die nooit meer mijn ogen bereikte. Dinnetje A. wist het, kennissen zagen het...maar konden me niet voor lange tijd opvrolijken want als ik dan weer eens alleen thuis kwam?? Vlogen die 4 muren op me af, kwamen steeds dichter naar me toe.....

Vaak ontvlucht ik dan het huis door even met het busje heen en weer te gaan, even andere mensen te zien, even weg. Maar dan kom je toch weer thuis en daar waren ze weer, die muren.

En het is ook niet aan die ander om me op te vrolijken het moet uit jezelf komen, die vrolijkheid...het accepteren van het feit. Maar dat kon en kan ik gewoon niet. Ik KON en kan het gewoon niet opbrengen om als een gewoon mens te zijn...... met al zn ups en downs die iedereen heeft. 

MAAR NU...dus die kogel.

Van de week skypte ik weer eens een hele morgen met broer en toen hebben we besloten:

IK wacht niet tot ik 67 ben, maar ga NU!!

NU ga ik erheen, 12 jaar eerder dan de planning was.

EN ja, ik weet het, heb het eerder gezegd.

Het IS daar niet het paradijs op aarde, weet ik, besef ik me terdege. Maar wat is beter, hier letterlijk wegkwijnen van die rottige eenzaamheid en het heimwee of daar zitten. Bij broer, bij zwager, bij dinnetje R, met andere mensen die ik nu al ken etc. In een land wat toch wel mijn hart heeft gestolen....

Nee nogmaals, geen paradijs want dat bestaat niet, echt niet. Hier laat je wat en daar vind je wat. Ook daar neem ik mezelf mee, met al mijn nukken en (on) hebbelijkheden, maar...ik ben daar niet alleen!!!!

 Een eigen huurhuisje?? Is al bijna een feit.

Want van zwager mag ik gisteren al bij hun in huis wonen hihi. Maar dat willen broer en ik beiden niet. Voor een vakantie heel leuk, heel gezellig, geen onvertogen woord. Maar das een maand hè, zelfs 2 maanden gaat. Maar dan....komen de kleine irritaties, ga je je ergeren aan elkaar, wil je privacy...hoe goed de band ook is, dat maakt dan NIKS meer uit. Je zit toch op elkaars lip dan......en dat kan niet. DUS broer heeft een heel leuk huisje op het oog wat al een tijd te huur staat...... wel bij hun in de *moobahn* (wijk zeg maar) maar ook een eigen voordeur, eigen woonkamer, keuken, 2 slaapkamers, badkamer, tuintje.

Een baan?? Ja ook daar zijn we heel druk mee bezig. Wat het wordt zeg ik nog even niet maar het is iets waar ook mijn hart ligt, wat ik nu ook wel al af en toe doe, en vroeger ook heb gedaan.....en idd, heb ook daar een opleiding voor genoten...vroeger. En dat geldt nog steeds dus ook geen probleem.

En tja...nu is het schiften: wat gaat mee, wat gaat weg, alles regelen, straks alles opzeggen, ticket, vracht pppffffff.

Want ja tuurlijk neem ik kleine spullen mee. Foto's, wat boeken waar ik echt dol op ben, puter, frutsels etc. Geen meubels, geen groot spul want dat kan ik daar veel goedkoper kopen later. En ik ben nogal handig zeg maar hihi dus verven etc kan ik daar ook en inrichten en mijn eigen stijltje voortzetten...ja dat kan ik daar ook.

Verkopen geblazen dus...staat al wat op MP ik zou zeggen...ga er eens kijken....(klikkerdeklik ) en er komt nog veel meer bij. Probeer het te verkopen, lukt het...geweldig (gaat best wel) lukt het niet...is de kring een mogelijkheid. Boeken etc gaan dan naar de kerk voor de markten daar, ander klein spul...ach de container is ook gewillig hoor.

Ben ZO blij, leef momenteel in een soort roes van euforie zeg maar hihi.

Ja ik vind het spannend en ook wel eng hoor...tis toch een hele stap. Je leven hier achter je laten en daar opnieuw beginnen enzo. Maar als ik het nu niet doe, nu ik gezond van lijf en leden ben met uitzicht op een baan en huisje....komt het er misschien helemaal niet van en DAN heb ik pas spijt! Dan zeg ik: *had ik maar*.. en dat wil ik niet.

Kijk ik blijf natuurlijk ten alle tijde Nederlandse. Dus lukt het echt niet na een aantal jaar om daar te aarden ofzo...ik KAN terug. Ga wel weg maar verbrand niet alle schepen achter me. Ik ga er niet van uit hoor (anders begin ik er niet eens aan) maar de mogelijkheid is er, staat altijd op een kiertje zeg maar.

Ga er heen met een open blik, een open mind, maar wel realistisch.

Ik leef niet in een droomwereld van *oh alles lukt, alles gaat geweldig, NU wordt ik 1000 % gelukkig, NU ga ik het wel even maken*. 

NEE want ik ben en blijf toch die (ietwat) nuchtere Nederlandse meid hoor...

maar wel die nuchtere Nederlandse meid die nu eindelijk eens voor zichzelf kiest. Die nu eens haar eigen zin kan en mag doen, die deze  kans met beide handen aangrijpt.

Een open blik, een open mind...maar wel realistisch

Hou jullie van de verdere loop van zaken natuurlijk op de hoogte.

EN kom maar op met de kommentaren, lust jullie rauw *(GEINTJE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

OH en als ik eenmaal wat gesetteled ben daar, begin ik een nieuwe blog. Maar dat horen jullie dan wel, tot die tijd ben ik HIER nog steeds te vinden op

http://pinkprincessdecorating.blogspot.com/